خالد بغضب:دى اخر مره اقولك ماتتكلمش عنها كده يامحمود انت صاحبى
محمود بابتسامه:خلاص ساعم قولى بقى عملت ايه
خالد:اللى فى دماغى ماشى زى مانا عاوز
محمود: وهو ايه اللى فى دماغك
خالد وهو ينهض للذهاب: بكره تعرف سلام
فى اليوم التالى كانت فرح فى منطقة عملها تمر على أطباء الجلديه لتحاول اقناعهم وتشرح طريقه استخدام والمواد الفعاله فى منتجاتها الى ان اتاها اتصال من محمود يخبرها انه يريد ان يراها فى الشركه جاءت لتتعلل ولكنه أخبرها ان تأتى لكى تأخذ راتبها الشهرى
بالفعل ذهبت فرح الى الشركه وذهبت الى مكتب محمود ولكنها لم تجد محمود وجدت خالد فى مكتب محمود
فرح وضربات قلبها تتزايد:دكتور خالد الدكتور محمود طلبنى امال هو فين
خالد وهو ينهض من المكتب ويذهب اليها بابتسامه وصافحا اياها وبالطبع صافحته فرح ولكن خالد امسك يدها وهو يسلم عليها نزعت فرح يدها منه قائله
-طيب لو دكتور محمود مش موجود انا هابقى اجى وقت تانى
همت فرح بالذهاب ولكن خالد امسك ساعدها برفق قائلا
-بتهربى منى ليه وايه دكتور خالد اللى بتقوليها دى
نظرت فرح الى يده الممسكه بذراعها وتأففت من الوضع لما يريد دائما ان يقربها اليه فرح وهى تبتعد عنه
-خالد ممكن اطلب منك طلب
خالد وهو يترك يدها:اطلبى
فرح:احنا هنا فى شغل وانا عارفه انك مانستش اللى حصل زمان مش طبيعى انك تنسى لو سمحت زى ماانت قلت تعالى نفتح صفحه جديده بس موظفه وصاحب الشغل
كانت فرح تتكلم وخالد ينظر اليها كأن حبيبته عادت للتو من الموت وبعثت فيها الروح من جديد رقتها البالغه وجهها الرقيق
فرح:هاتفضل ساكت كتير رد عليا
خالد:لو على اللى حصل زمان فانا فعلا نسيت
فرح:بس اخر مره اتقابلنا فيها انت
قاطعها خالد:عارف قسيت عليكى وسمعتك كلام وحش بس اكيد انت عاذراني
فرح بلهفه:اعطيتك الف عذر انا كمان كنت وقتها صغيره ومش ناضجه
خالد :انا قلت لك كده تعالى نفتح صفحه جديده نتعرف فيها من اول وجديد
فرح:تفتكر ينفع
خالد:وهو يقترب منها:ينفع صدقينى
رأت فرح الرغبه فى أعين خالد اليها هل يمكن ان ينظر اليها انها امراه مطلقه ويطمع بها الة تلك النقطه تراجعت للخلف قائله:
-فرح:خالد لو سمحت كفايه لحد كده انت مش طبيعى صح عاوز تفهمنى انك جاى بعد كل السنين دى وتقولى تعالى ننسى الماضى ونتعرف من تانى
خالد:وليه لاء
فرح:وليه اه
خالد وهو يقترب منها الى اقرب مكان:عشان لسه بحبك
الفصل الثانى والثالث عشر
انهى خالد لحظته المشتاقه بتلك الجمله ونظر لفرح فى عينيها ليرى رد فعلها وجدها تنظر اليه بأعين متسعه ووجه أحمر قانى فسر هو ذلك انها راضيه لذا بادر بالاقتراب منها مرة اخرى ولكنها قامت بابعاده عنها قائله بصوت مرتفع:
-هو ده اللى انت عاوز توصله ايه ياخالد مفكرنى ايه قلت اتطلقت لما اتسلى بيها شويه فوق ياخالد انا فرح انا فرح اعمل حسابك ان ده اخر يوم ليا هنا ماعدتش عاوزه اشوفك فاهم يا خسارة يا الف خساره
هنا لم تتمالك فرح نفسها وخانتها دموعها ركضت من امامه مسرعه والا ستنهار اكثر من ذلك امامه كانت تجرى فى ممرات الشركه دون ان تنظر الى احد حتى محمود قابلها ولم تنظر اليه
جلس خالد على مكتبه واضعا رأسه بين يديه يتنهد بقوه الى ان جاء محمود متعجبا من حالة هؤلاء
محمود مستفهما:فيه ايه يابنى مالك شكلك مقلوب ليه وفرح مقابلنى بتجرى وبتعيط
خالد بغضب:ماحصلش حاجه حل عنى
محمود:فيه ايه ياصاحبى عرفنى
قص خالد لمحمود ماحدث بينهم منذ قليل
محمود:يعنى ايه هاتمشى بجد بس انت ناوى اننا واخدين عليها شرط جزائى
خالد نافيا:لا الشرط الجزائى ده خليه اخر حاجه لو ماجتش بالحسنى بس انا عارف انه هاتلين
محمود:وايه اللى وصلك الاحساس ده
خالد بابتسامه متذكرا لحظة قربه منها وسكونها بين يديه دون اعتراض:ماتشغلش بالك انت ياصاحبى عاوز عنوان الشقه اللى هى قاعده فيها خلى حد يجبلى السى فى بتاعها
محمود:ناوى على ايه بس
خالد:هاتعرف بس اصبر
فى شقة فرح
كانت فرح تتحدث هاتفيا مع والدتها
فرح:ماما انتى واحشانى اوى عاوزه اشوفك
ميرفت:انا قلت لعمك حسين وهو هاينزلنى عشان اشوفك وهاقعد معاكى كمان فتره ياروح ماما
فرح:هاتيجى امته
ميرفت :هاظبط الدنيا وهاعرفك
هنا دق جرس الباب
ميرفت:انتى مستنيه حد يافرح
فرح:اه فريده قالت هاتعدى عليا بعد ماتجيب ولادها من النادى هاقوم انا افتح لها
اغلقت فرح الهاتف مع والدتها ونهضت كى تفتح لفريده كما ظنت بملابس البيت العاديه منامه قطنيه وشعرها منسدل على ظهرها
فرح هى تفتح الباب :فري
لم تكمل فرح كلمتها حين رأت الطارق ركضت على الفور الى الداخل وارتدت روب ثقيل وحجاب
فرح:انت ازاى تيجى بيتى وانت عارف انى عايشه لوحدى
خالد:طيب ممكن ادخل ونتكلم
فرح:انت مستوعب انت بتقول ايه بقولك عايشه لوحدى
خالد:البسى وانزلى هاستناكى فى العربيه هانقعد نتكلم فى اى مكان وهافهمك كل حاجه
فرح:بس
قاطعها خالد:ارجوكى يافرح اعطينى فرصه
فرح:طيب انزل وانا هاجيلك اهو
ابتسم لها خالد وهبط الى الاسفل ينتظرها
